«Hoe buitengewoon beperkt en gebrekkig het normale menselijk intellect is en hoe weinig helder het bewustzijn, dat kan men daaraan afmeten dat er, in weerwil van de vluchtige kortstondigheid van het midden in de eindeloze tijd geworpen menselijk leven, ondanks de hachelijkheid van ons bestaan, de talloze zich overal opdringende raadselen, het intrigerende van zoveel verschijnselen en daarbij de eeuwige ontoereikendheid van het leven, ondanks dit alles, toch niet door iedereen voortdurend en onophoudelijk wordt gefilosofeerd. Niet eens door velen of zelfs maar door enkelen, door een paar mensen; nee, slechts zo nu en dan filosofeert er iemand: de volstrekte uitzonderingen. Alle anderen leven maar voort in deze droom, niet zo heel veel anders dan de dieren waarvan ze zich uiteindelijk alleen maar onderscheiden doordat ze in hun zorgen een paar jaar vooruitzien.

De ware filosofische beschouwingswijze van de wereld leert ons inzicht krijgen in het innerlijk wezen van de wereld en tilt ons daarmee boven de verschijnselen uit. Filosofie vraagt altijd en overal alleen naar het wat van de wereld. Dan blijkt dat men in heel die eindeloze wirwar van veranderingen toch steeds weer hetzelfde, gelijke en onveranderlijke wezen voor zich heeft, dat vandaag hetzelfde bedrijft als gisteren en te allen tijde.»


(Bron: Arthur Schopenhauer, De wereld als wil en voorstelling, II, 38 (1819), Uitgerij Wereldbibliotheek, Amsterdam.)


Terug naar Bronnen